is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zijn oom, de werkelijke staatsraad, ongehuwd en kinderloos, den neef beslist vereerde en hartstochtelijk lief had, wijl hij in hem den laatsten afstammeling van het geslacht zag, „zal misschien mijn vriend iets voor u en natuurlijk ook voor mij, bij zijn oom kunnen doen"....

— Als men mij enkel maar toestond om met zijn Excellentie te spreken! Mocht ik maar de eer hebben mondelinge ophelderingen te geven! riep hij uit, als koortsbevend, en met schitterende oogen.

Mocht ik maar, zei hij. Na nog eens herhaald te hebben, dat de zaak zeker mis zou gaan en alles op niets zou uitloopen, vervolgde ik, dat als ik den volgenden ochtend niet bij hem kwam, dit beteekende dat het afgeloopen was en hij niets meer had te wachten.

Zij lieten mij al buigende uit, ze waren hun verstand schier kwijt. Nooit zal ik de uitdrukking van hun gezichten vergeten. Ik nam een bakje en reed dadelijk naar Wasiljefsky Ostrof.

Gedurende meerdere jaren had ik met dien Bachmoetof op het gymnasium op voet van vijandschap gestaan. Wij vonden hem een aristocraat, ik noemde hem tenminste zoo : hij was onberispelijk gekleed, reisde met eigen paarden, maar was heelemaal geen opschepper, integendeel altijd een uitstekend kameraad, steeds bizonder vroolijk en soms zelfs heel geestig, al was zijn verstand niet veel zaaks, ondanks het feit dat hij altijd nommer een der klas was; ik ben nooit en in niets nommer een geweest. Alle jongens mochten hem graag, behalve ik alleen. Eenige malen kwam hij in die paar jaren naar mij toe, maar telkens keerde ik mij norsch en geërgerd van hem af. Nu had ik hem al wel in geen jaar gezien, hij was op de universiteit. Toen ik, om negen uur, bij hem binnenstapte (na groot ceremonieel: ik werd aangediend), ontving hij mij eerst verbaasd, zelfs alles behalve vriendelijk, maar dadelijk werd hij- monterder en barstte plotseling, naar mij ziende, in lachen uit.

— Wat ter wereld heeft u er toe gebracht om mij op te