is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK VII

t bezat een klein zakpistool; ik had het mij aangeschaft toen ik nog een kind was, op dien belachelijke n leeftijd, waarop men plotseling plezier gaat krijgen in duelleer- en rooversgeschiedenissen, en in de moaelijkheid dat men ook tot een duel

zal worden uitgedaagd, en dat men zich dan zoo waardig voor het wapen stellen zal. Een maand geleden heb ik het nagezien en in orde gebracht. In de kast, waarin het lag, vond ik ook twee kogels en een kruithoren met de lading voor drie schoten. Dat pistool is een prul, het wijkt af en draagt niet verder dan vijftien pas; maar wanneer men het vlak tegen den slaap zet kan men er zich natuurlijk toch den schedel mee verbrijzelen.

Ik stelde mij voor, dat ik in Pavlovsk bij zonsopgang zou sterven; ik wou in het park gaan om niemand in de villa te hinderen. Mijn „verklaring" is voldoende om alles aan de politie duidelijk te maken. Laten verder de psychologie-snuffelaars en wie er lust in hebben, er alles uithalen wat ze willen. Ik zou alleen niet wenschen, dat dit handschrift aan de openbaarheid werd prijs gegeven. Ik verzoek den vorst om een exemplaar voor zich te behouden en een tweede aan Aglaja Iwanovna Jepantschina te willen geven. Zoo is mijn wil. Mijn skelet vermaak ik, tot wetenschappelijke doeleinden, aan de Medische Faculteit.

Ik erken geen rechter over mij, en weet dat ik thans buiten alle rechterlijk bereik ben. Nog pas moest ik lachen bij de voorstelling: als het mij nu plotseling eens inviel om iemand te vermoorden, zelfs als ik tien menschen tegelijk vermoorden wou, of iets zoo ontzettends doen, dat tot het allergruwelijkste op deze aarde gerekend wordt, in wat voor een geweldige verlegenheid zou zich dan de rechter bevinden tegenover mij met mijn twee a drie weken levens, terwijl folterbank en marteltuig zijn afgeschaft! Ik zou behaaglijk in een hospitaal sterven, in de warmte, met een zorgzaam dokter,