is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarop zoo klaar en eenvoudig geschreven staat, willen verstoppen, zij mij ook des te ongelukkiger maken. Wat moet ik met uw natuur, uw Pavlovsker park, uw blauwe hemel, uw zonsopgangen en ondergangen en uw zelfgenoegzame gezichten, indien ik alleen aan dat eindelooze gastmaal van den aanvang af als overbodig geteld word? Wat heb ik aan al die schoonheid, als ik nu elke minuut, elke seconde, genoodzaakt, gedwongen word, in te zien, dat die pieterige vlieg, die daar nu in het zonnelicht om mij heen gonst, dat die zelfs in heel dat festijn en koor deelt en haar plaats kent, daarop gesteld en gelukkig is, maar dat ik alleen een misbaksel ben, en dat tot nu toe slechts door mijn kleinzieligheid niet heb willen erkennen! O ik weet wel, hoe de vorst en alle anderen mij ertoe zouden willen brengen, dat ook ik, inplaats van al die „geniepige en slechte" redeneeringen, als loflied uit moraliteit en ter verheerlijking der moraal de bekende en klassieke strofe van Milvoye aanhief:

„O, puissent voir votre beauté sacrée

Tant d'amis, sourds a mes adieux!

Qu'ils meurent pleins de jours, que leur mort soit pleurée,

Qu'un ami leur ferme les yeux!"

Geloof echter maar, geloof, eenvoudige zielen, dat ook in deze edele strofe, in deze academische wereldzegening der Fransche verzen, zooveel geheime gal verborgen is, zooveel onverzoenlijke boosheid, die zich in de rythmen verteedert, dat misschien zelfs de dichter er wel ingeloopen is en deze boosheid voor tranen van aandoening gehouden heeft, waarmee hij dan ook stierf; vrede zij zijner asch! Weet, dat er bij het kennen van eigen nietswaardigheid en zwakte een grens der schande is, die door een mensch niet kan overschreden worden, en waar hij juist in deze zijne schande een overweldigend genot gaat vinden.... Nu is natuurlijk de deemoed in dien zin een ontzaglijke kracht, dat erken ik, maar het is niet in den zin, waarin de religie de deemoed als kracht begrijpt.