is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan, terwijl hij bemerkte, dat ze weer een vreeselijke kleur kreeg. In zulke gevallen was het of, hoe meer ze bloosde, zij er des te meer kwaad over werd op zichzelf, wat duidelijk uit haar fonkelende oogen bleek. Gewoonlijk had ze even later haar toorn al op hem overgebracht met wien ze sprak, of hij er schuld aan had of niet, en begon ze met hem te twisten. Aangezien zij haar schuwheid en schaamachtigheid kende, liet ze zich over 't algemeen weinig tot gesprekken in en was zij zwijgzamer dan de andere zusters, soms zelfs al te zwijgzaam. Maar wanneer ze, vooral in zulke bedenkelijke gevallen, beslist moest spreken, dan ving ze aan geweldig uit de hoogte en in zekeren zin als uitdagend. Zij voelde het altijd van te voren aankomen, wanneer ze zou beginnen te blozen.

.— Ge wilt misschien mijn voorstel niet aannemen ? Ze keek den vorst trots aan.

— Integendeel, dat wil ik, maar dat was in 't geheel niet noodig .... dat is te zeggen, ik dacht heelemaal niet, dat het noodig was zoo'n voorstel te doen, zei de vorst verward.

— En wat dacht ge dan wel? Waarom zou ik u dan gevraagd hebben hier te komen? Wat hebt ge in den zin? Ge houdt mij trouwens wellicht voor een kleine zottin, zooals ze thuis allemaal doen?

— Ik heb niet geweten, dat men u voor een zottin houdt; ik .... ik doe het niet.

— Gij doet het niet? Dat is zeer verstandig van u. Dat hebt ge uiterst verstandig opgemerkt.

— Mijns inziens zijt ook gij verstandig en soms misschien wel héél verstandig, vervolgde de vorst, — gij hebt zoo pas plotseling iets zeer beteekenisvols gezegd. Ge zeidet n.1. met betrekking tot mijn weifelingen aangaande Hippolyt: „dat is enkel rechtsgevoel, dat wil dus zeggen: ge zijt onrechtvaardig." Dat zal ik mij herinneren en ik zal erover nadenken.

Aglaja werd eensklaps rood van plezier. Al die overgangen hadden bij haar bizonder openlijk en met ongewone snelheid