is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij week verschrikt terug, maar zij vatte zijn hand om die te kussen, en het was juist zooals hij het tevoren in den droom had gezien : aan haar lange wimpers fonkelden thans de tranen.

'— Sta op, sta op, drong zijn verschrikt gefluister, terwijl hij haar trachtte op te beuren; — sta dadelijk op!

— Ben je gelukkig ? Gelukkig ? vroeg zij. — Zeg me maar één woord; ben je nu gelukkig? Vandaag, nü? Was je bij haar? Wat heeft zij gezegd?

Zij stond niet op, zij luisterde niet naar hem; haar vragen kwamen haastig, haar spreken was gejaagd als zaten haar vervolgers op de hielen.

— Ik zal morgen gaan, zooals je gewild hebt. Ik zal niet... Ik zie je nu immers voor 't laatst, voor 't laatst! 't Is nu toch de allerlaatste keer!

— Bedaar toch! Sta op! zei hij wanhopig.

Terwijl zij weer zijn handen greep zag zij hem vurig aan.

— Vaarwel, zei ze eindelijk, dan stond ze op en verliet hem ijlings alsof ze hem ontvluchtte. De vorst zag hoe plotseling Rogoshin naast haar opdaagde, die haar bij den arm nam en wegvoerde.

—Wacht, vorst, riep Rogoshin, ik kom met vijf minuten terug.

Vijf minuten later verscheen hij werkelijk; de vorst was hem op dezelfde plek blijven afwachten.

— Ik heb haar in het rijtuig gebracht, zei hij; — aan gindschen hoek had het al van tien uur af staan wachten. Zij wist dat je den heelen avond bij de andere zoudt zijn. Dat wat je mij geschreven hebt, heb ik precies zoo overgebracht. Zij zal haar niet meer schrijven; dat heeft ze beloofd; en zal morgen van hier vertrekken, zooals gij wenscht. Ze wilde je voor 't laatst zien, al hadt je het ook geweigerd; en we hebben daar op die plaats gewacht, tot je terug zoudt keeren, daar op die bank.

— Heeft zij je zelf meegenomen ?

— En wat zou dat? grijnsde Rogoshin, — ik heb gezien wat ik al wist. Je hebt die brieven gelezen ?