Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kleertjes voor Barbertje of stof voor een jak had meegebracht, want ze wist wel, dat de trots van haar zoon dat niet goed kon verdragen. En Eiko werd licht om den tuin geleid: hij had alleen maar een open oog voor alles wat het land en de beesten betrof.

Toen het koren binnen was en Eiko naar het kasteel ging om zijn pacht te betalen, klopte ridder Otto hem op den schouder en zei, dat hij zijn jongsten pachter twee jaar lang vrij van pacht stelde. Eiko was diep ontroerd. Van dien dag af zou hij voor zijn heer door het vuur zijn geloopen.

Toen de winter aanbrak, werd Eiko pas weer de oude. Het werk op de boerderij was vrijwel afgeloopen, en hij kreeg weer lust om met zijn twee kameraden door de bosschen te zwerven.

Barbertje bracht met haar helder ldnderstemmetje weer zonneschijn in het kleine huisgezin.

En er was nog iemand, die, stil en bescheiden, het hare bijdroeg om de sporen van het verdriet op Reigerhof weg te wisschen. Dat was Minke, die, bij haar zorgen voor Floris, die veel hulp noodig had, nog den tijd vond om voor Barbertje een jurkje te naaien en met vrouw Wolten, zooals Eiko's moeder werd genoemd, in lange, stille avonduren te praten over Eiko, haar sterken jongen.

Dat deed vrouw Wolten goed...

En nu was Barbertje met haar kameraadje Floris achter het huis aan het spelen.

Het was een heldere dag geworden. Huis en hof koesterden zich stil in het herfstzonnetje. De dierenwereld was van den afgeloopen nacht nog overstuur. Het snapte, sloeg en kwinkeleerde opgewonden in struiken en boomen; de vogelkens, denkend aan den komenden winter, werkten met poot en snavel de dorre bladeren opzij en hakten verwoed om in den

17

Sluiten