Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iets, want de boschgrond werd hier veerkrachtiger. Maar bij elke drie, vier passen was het mos door de paarden losgetrapt en lag een donker plekje aarde bloot.

. Zo°' half gissend, bereikte hij den zoom van het woud tuurde m spanning in alle richtingen over de bruine, uitgebloeide hei Niets... niets meer te zien. Maar de versche kuilen van paardenhoeven in 'n strook zandgrond wezen uit, dat de mannen de richting van Koevorden hadden gekozen. Naar 'n spoor hoefde hij hier met meer te zoeken, - dat was vruchteloos werk Met haastige schreden sloeg hij dus ook maar de richting Koevorden in.

Nu pas begon hij er zich goed rekenschap van te geven wat er gebeurd was. Rinus ontvoerd! Hij had den jonker duidelijk aan zijn kleeren herkend, - het kon geen vergissing zijn. De schurken aasden natuurlijk op 'n zwaar losgeld van den radeloozen vader. O, wat zou het prachtig zijn als hij hen in Koevorden nog achterhalen kon en door den schout laten inrekenen! - Moeder zou wel ongerust zijn als hij vanavond niet meer thuis kwam... maar hij had 'n plicht tegenover zijn heer te vervullen. En ze wist toch wel, dat hij niet in zeven slooten tegelijk liep?

Na een uur bereikte hij den grooten klinkerweg en spoedig

daarop kwam hem een boerenkar tegemoet.

„Stop er eens even!" riep hij den boer op den bok toe De man hield de teugels in en keek hem vragend aan

^„Ben je soms een paar kerels te paard tegengekomen?" vroeg

Binnen in de met zeildoek overdekte kar werd zoo geschreeuwd en gegild, dat de jongen zijn eigen vraag nauweliL verstond. Daarom stapte hij op de as van het wiel en hernaaide ze.

„Jawel!" zei de boer. „'n Paar schavuiten met een jongen in rijke kleeren voor zich in het zadel. Als het heele stel hier in

Sluiten