Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat komt omdat wij, sprekende over de kinderrechtspraak, plegen te denken bijna uitsluitend aan de rechtspraak van den Kinderrechter, terwijl wij de rechtspraak van den Kantonrechter over kinderen vrijwel over het hoofd plegen te zien. En voor den Kinderrechter plegen gebracht te worden vooral die kinderen, die niet alleen een enkel feitje hebben gepleegd, maar wier heele levenswijze zoodanig is gaan afwijken of dreigt te gaan afwijken dat rechterlijk ingrijpen wenschelijk werd. Zoo komt vanzelf — en o.i. zeer terecht — de opvoedingsgedachte in de rechtspraak van den Kinderrechter op den voorgrond, terwijl de behoeften van de kinderrechtspraak van den Kantonrechter totnutoe niet zeer de aandacht tot zich trokken. Het intenser leven van het strafrecht in onze dagen brengt ook die groote kwestie van de algemeene en de speciale werking van de straf, totnutoe sluimerend en theoretisch, tot leven en werkzaamheid. Onze vraag van uitsluiting van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid moet thans mede in het licht van die algemeenere kwestie bekeken worden:.of niet de „algemeene preventie" ook in het kinderrecht — en meer speciaal bij de lichte overtredingen — een belangrijker taak heeft dan waarvan wij ons in de latere jaren bewust zijn gebleven. Schade voor de opvoedingsgedachte in het kinderrecht zal hieruit niet voortvloeien — mits erkend worde dat die opvoedingsgedachte wèl bestaansrecht heeft maar niet een recht van monopolie.

Vaster lijn noodig in den groei van het nieuwe strafrechtelijk systeem.

III, Wij zouden intusschen verkeerd doen als wij het deden voorkomen alsof het uitsluitend die diepe problemen waren die aanleiding tot levendigheid in de praeadviezen gaven. Er is met name een kwestie van systematiek, van groei van het strafrechtelijk systeem, waarop wij de aandacht in het bijzonder vestigen. Tegenover de oude eenheids-straf staat de moderne, op de opvoedingsgedachte gebaseerde leuze, die den strafrechter alle mogelijke vrijheid tot individualiseerend werk willen geven: hoe meer mogelijkheden voor den strafrechter hoe beter. Maar onder al die mogelijkheden is er ééne van zeer bijzonderen aard: n.1. de mogelijkheid voor den rechter om vrijwel willekeurig te kiezen tusschen strafrechtelijke en civielrechtelijke methode van ingrijpen. Mogelijkheid van willekeur op zoo fundamenteel punt beteekent chaos in de strafrechtelijke systematiek — geeft een praeadviseur te kennen. En hij beziet onze kwestie van den leeftijdsgrens uit dit oogpunt: in hoeverre de leeftijdsgrens kon worden grenslijn tusschen strafrechtelijke en civielrechtelijke methode van

Sluiten