Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ziektegeschiedenis.

Het betreft een jonge man, die in 1918 griep en in aansluiting hieraan op 11-jarigen leeftijd encephalitis epidemica kreeg. Na zijn zoogenaamd herstel ontwikkelde zich langzamerhand een karakterverandering in ongunstigen zin. Hij werd op school lastig, plaagzuchtig, slenterde veel rond, begon te stelen en werd handtastelijk. In 1923 werd hij wegens mishandeling tot 6 maanden tuchthuisstraf veroordeeld. Deze tijd bracht hij grootendeels door in de psychiatrische kliniek te G., omdat hij ook in de tuchtschool onhandelbaar bleek. Thuis gekomen beging hij tallooze sexueele delicten aan kinderen en jonge vrouwen. In 1925 werd hij opnieuw in de kliniek te G. opgenomen, van waar hij naar een krankzinnigengesticht werd overgebracht. Ondanks streng toezicht pleegde hij talrijke aanslagen met duidelijke sexueele bedoeling, zoowel op het manlijk als op het vrouwelijk personeel. Hij is lichamelijk een sterke jonge man met typisch psychopathisch, bijna verdierlijkt uiterlijk (Lombrosotype). Somatisch zijn parkisonistische symptomen onmiskenbaar, speekselvloed, stijve houding, bewegingsarmoede. Hij heeft geen tremor, is zeer onbetrouwbaar, wreed en sluw, bloeddorstig, zeer wellustig en onbeschaamd. Zijn grootste genoegen bestaat hierin, dat hij onverhoeds iemand van het personeel aanvalt met de bedoeling hem te worgen. Hij uit dikwijls valsche beschuldigingen, waarbij hij zeer listig en geraffineerd te werk gaat, zooals slechts mogelijk is bij een behoorlijk ontwikkeld intellect. Hij exhibitioneert en masturbeert herhaalde malen per dag, bij voorkeur als de hoofdverpleegster in de buurt is. Hij tracht te complotteeren met andere patiënten ten einde gemeenschappelijk een moordaanslag te plegen. Wanneer hij geen kans heeft zijn bloeddorst aan anderen te lesschen, brengt hij zich zelf diepe, bloedende verwondingen toe met stukjes glas of spijkers. Bij de herhaaldelijk daarvoor noodzakelijke wondhechtingen blijkt hij weinig of geen pijngevoel te hebben. Opmerkelijk is, hoe deze sadist voortdurend strijd voert tegen zijn slechte natuur. Hij schrijft tallooze brieven, waaruit dit blijkt, en ook mondeling smeekt hij om hulp om zijn lusten te onderdrukken. Met alle denkbare middelen der paedagogiek wordt getracht hem in betere banen te leiden. De gansche scala van belooning tot straf wordt zonder blijvend succes in alle toonaarden doorloopen. Van sedativa per os en parenteraal wordt ruimschoots gebruik gemaakt. Het resultaat is steeds gelijk, n.1. een heroieke worsteling met zeer kortdurend succes en dan weer de wanhopige mededeeling, dat hij deze of gene schurkestreek eenvoudig niet heeft kunnen laten. Waar het door encephalitis beschadigde cerebrum van dezen patiënt blijkbaar ondanks alle pogingen tot opvoeding niet in staat bleek deze driften blijvend te onderdruk-

Sluiten