Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VII

Ik herhaal, Sainte-Beuve (gemoedelijke Mephistokop) wordt in het geschrift van Benoit-Lévy gestraft voor zijn eigen soms verachtehjke en wreed-krenkende critiek-methode, „la méthode de Sainte-Beuve", ook door Taine zoo zot aanbevolen bij de karakter-ontleding van George Sand („Derniers essais de critique", p. I26). Ik sta er lijnrecht tegenover. Er is niets verwerpelijkers, dan den mensch en zijn kleinmenschehjke behoeften, eigenschappen, verrichtingen, met'den kunstenaar zóó te vervlechten dat wij het kunstwerk uit menschehjke daden en daadjes moeten verklaren. AUeen als heihge en éénige bron, ter beoordeehng van een kunstenaar, een schrijver, blijve zijn werk; niét het bloed van zijn lichaam; maar dat van zijn ziel; niet de kracht van zijn longen, maar de adem van zijn geest. Want aUe beoordeelingen van den mensch en diens handehngen, hangen van taUooze karakter-vervalschende factoren af, die geheel buiten de macht onzer psychische controle liggen. Beoordeehngen van den mensch en zijn maatschappehjk leven, geschieden vaak op geheel persoonhjke gronden. Haat, afgunst, nijd, wraakzucht, laster, gekrenktheid, jaloezie, kunnen aUe oordeelvellingen of beschouwingen van de daden der menschen vervalschen, vertroebelen; evenzeer als blinde sympathie, critieklooze bewondering en teugeUooze overgave. Het werk van den kunstenaar, van den schrijver, den schepper-zeh, is van hem alleen, rechtstreeks uit zijn wezen;, is, of eerlijk of door hemzelf vervalscht, uit zijn hart, uit zijn driften, uit zijn geest en verbeelding, uit al zijn eigenschappen. Vermag hij ons met dit werk, dit woord, die beelding te misleiden, dan zijn wij geen knip voor den neus waard. Want dan onderscheiden wij niet het echte en innigste

Sluiten