Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vuurgangen en omwentelingssnelheden, vergeet men spoedig dat men eens een held had willen zijn. Het leven krimpt dan weer samen tot het beperkte wereldje der directe omgeving en men wordt door weinig andere dingen bezig gehouden, dan door de overweging of men van kosthuis veranderen zal, omdat het eten slecht is of door de vraag of de sommen, die men de vorige dag inleverde, goed zullen zijn. En voor dat men het weet, voor dat men tijd gehad heeft nog eens ernstig te overwegen wat gedaan moet worden en een beslissing te nemen, marcheert men reeds, zooals later, in 1914, de millioenen in de steden van Europa zullen marcheeren. De miliciens van de nieuwe lichting moeten zich melden in het Concertgebouw, waar zij plaats moeten nemen bij het bord, waarop de letters van hun oproepingsbiljet staan. De zaal is vol jonge kerels en alleen het amphitheater van het podium ligt leeg onder het orgel. Door de gangen loopen de nieuwe meesters, officieren en onderofficieren, geüniformeerden, die niet passen in de witte, kloosterachtige gangen en wier schreden te luid klinken op de marmeren vloer. Er hangt in de zaal een stemming, die tegelijk gemoedelijk en gedrukt is; een groote klas vol opgeschoten jongens, die een streek uitgehaald hebben en nu onverschillig afwachten welke straf de meester hun geven zal. Op het oogenblik

Sluiten