is toegevoegd aan uw favorieten.

Aan beide kanten van de drempel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met lachen begonnen is, kan hij er niet meer mee ophouden. De toestand is te gek, te krankzinnig-koddig, om er een ernstig gezicht bij te trekken. Het is hem alsof hij met geheel zijn lichaam lacht, alsof binnenin zijn buik een lachmachine zit, die alles in beweging brengt. Het is noodzakelijk dat hij zich beheerscht, er voor te zorgen dat hij zich niet verraadt, het lachen, dat nu nog onder zijn kleeren zit, voor de anderen verborgen te houden. Maar het levende lachen kruipt omhoog, langs de binnenkant van zijn buik, het klimt naar boven langs het laddertje van zijn ribben, het propt samen in zijn keelholte, het vult zijn mond en hij moet zijn lippen stevig op elkander persen, om het niet naar buiten te laten komen. Zijn hoofd is een compressieketel, waarin de druk te hoog is, hij heeft een gevoel alsof zijn oogen naar buiten worden geperst en zijn trommelvliezen bol staan. En dan, opeens, als de druk te hoog wordt en hij het gevoel krijgt dadelijk te zullen barsten, wijkt de spanning, loopt het opgeblazen gummikereltje langzaam leeg en begint zijn lichaam te schokken, alsof het stuiptrekt. Dit is de dood, hij gaat sterven, omdat er niets is waarvoor hij nog leven wil. Stil huilt hij, met zijn hoofd in zijn handen. Zijn vingers zijn een woud, waarin hij zich verbergt om niet door Nelly en Emile gezien te worden. Op hun vragende blikken weet hij geen