Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ander antwoord, dan een zwijgend schouderophalen te geven. Hij voelt dat hij iets zeggen moet, want als hij blijft zwijgen, zullen zij denken dat hij gehuild heeft om hen, om datgene wat zij gedaan hebben. Op hun medelijden behoeft hij niet te rekenen, hoogstens zullen zij zeggen, dat hij een slechte kameraad en een kleingeestig mensch is. Voor zijn huilbui bestaat trouwens een redelijke aanleiding. Zijn zenuwen zijn kapot, hij is op. Hij zegt, dat een kameraad, die hij goed gekend heeft, zooeven door een drijfriem gegrepen en doodgeslagen is. Hij voelt, dat de anderen hem niet gelooven, dat zij twijfelen. Hij kan hun echter overtuigen, omdat zijn verhaal niet bedacht, maar werkelijk gebeurd is. Eikeboom werd inderdaad destijds door de snaren van de dynamo gegrepen en doodgeslagen. Arme Eikeboom, zoo wreed en plotseling. Arme Peter, zoo wreed en plotseling.

Nu is het weer alsof hij in het huis van mevrouw Jonker woont. Emile is de souteneur en hij is de betalende klant. De spionnage wordt hervat, maar nu is het niet meer de martelende onzekerheid die hem drijft, maar de verbeten grimmigheid van het zekere weten. Herhaaldelijk neemt en verwerpt hij weer het besluit, om Nelly te zeggen wat hij gezien heeft en haar te vragen tusschen hem en Emile te kiezen. Hij durft niet, omdat hij bijna met zekerheid

Sluiten