Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

cus... Wat is men zwak als het eenmaal zoover is, dacht hij verward, met een gevoel van verontwaardiging en smart beide. Smeerlapperij...

In een hoek stond een Amerikaansch bureau, met opgeslagen deksel. Paperassen en geopende brieven slingerden over de grond. Hij dacht:

— Daar moeten brieven van mij in zijn. Hij zag op het tapijt een daar neergeworpen zilveren mes, met geheel verbogen lemmet; de laden waren geforceerd; er staken geen sleutels in de sloten.

— Hij was waarschijnlijk nog niet dood, of ze ging al in allerijl kijken, wat er nog over was; zij heeft niet eens geduld gehad om te wachten, om de sleutels op te zoeken...

Mevrouw Marcus ving zijn blik op, maar zij wendde de oogen zelfs niet af; zij vergenoegde zich met droogweg te mompelen:

— Hij heeft niets nagelaten. Ik sta alleen, liet zij er zachter op volgen, met een andere uitdrukking op het gelaat.

— Als ik soms van dienst kan zijn, bracht Golder werktuigelijk uit.

Zij aarzelde een oogenblik, daarop zeide zij:

— Die aandeelen bijvoorbeeld van de Compagnie Houillère, wat raadt u mij daarmee te doen?

— Die koop ik u tegen de kostende prijs af,

Sluiten