Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar hijfverstaat ons wel, nietwaar mijnheer? voegde hij er op opgewekte toon bij, terwijl hij een snelle blik wisselde met de verpleegster.

Hij verliet de kamer. Gloria voegde zich in de aangrenzende gang weer bij hem. „Het heeft niets te beteekenen, nietwaar?" begon zij. „O, hij is zoo gevoelig en nerveus, het is verschrikkelijk. .. Als u eens wist, wat een afschuwelijke nacht hij mij heeft laten doormaken!..."

De dokter hief plechtig zijn kleine, blanke, dikke hand op en zeide op andere toon:

— Laat ik u dadelijk zeggen, mevrouw, het is ab-so-luut mijn vaste stelregel mijn patiënten nooit ook maar het geringste te laten vermoeden omtrent de aard van hun kwaal, als die eenigermate... gevaar oplevert... Helaas ja, aan hun nabestaanden ben ik de waarheid verschuldigd en het is een tweede principe van mij die aan de familie van mijn patiënten nooit te verhelen... Nooit! herhaalde hij met nadruk.

— Wat is er dan? Gaat hij dood?

De dokter wierp haar een verbaasde en arglistige blik toe, die vrij duidelijk te verstaan gaf: „Ik zie, dat ik er geen doekjes om hoef te winden." Hij ging zitten, sloeg de beenen over eikaar, wierp het hoofd een weinig naar achteren en antwoordde achteloos:

— Niet onmiddellijk, mijn beste mevrouw...

Sluiten