Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kou! Ja, mijn liefste, ik herinner mij dat...! En ook de boot, toen wij weggingen, het landverhuizersdek... En nu, Gloria Golder! Met japonnen, sieraden, huizen en autos, die ik betaald heb, ik, ik, met mijn gezondheid, mijn leven! Dat heb je alles van mij afgenomen, van mij gestolen.. .! Dacht je, dat ik niet wist, dat Hoyos en jij, toen dit huis gekocht werd, samen haast tweehonderd duizend francs commissie gedeeld hebben. Betalen, betalen, betalen, van de vroege morgen tot de late avond... betalen, betalen, betalen... je heele leven. Maar dacht je dan, dat ik niets zag, dat ik niets begreep, dat ik niet zag, hoe jij je verrijkt, je vetmest ten koste van mij, ten koste van Joyce...? Je diamanten, je effecten opzamelt! Je bent al jaren rijker dan ik, hoor je, hoor je...?

Het schreeuwen sneed hem door de borst, hij bracht de handen naar zijn keel en barstte in een hoestbui uit, een verschrikkelijke hoest, die zijn heele lichaam verwoed schudde. Een oogenblik dacht Gloria, dat hij doodging. Maar hij had nog de kracht om haar in een schorre, gefolterde zucht diep uit zijn verscheurde borst naar het hoofd te slingeren:

— Het huis...! Krijg je niet! Hoor je! Nooit...! Daarop viel hij achterover en bleef onbeweeglijk en sprakeloos, met gesloten oogen liggen. Hij

Sluiten