Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn kleeren hingen vol aarde. Hij veegde met de mouw het zweet van zijn voorhoofd, en nam dan een van de twee bijlen die op het gras lagen. — « Geef hier, Sep. »

Peter Coene trok zijn overjas uit, stapte van den weg at in de uitgeworpen versche aarde, en sprong in den kuil Verwonderd reikte Sep hem de bijl aan, en bleef toekijken. Uok Monne en hons zagen den boer vreemd aan en begrepen niet wat hij doen ging. Om zijn mond lag weer die grimmige trek alsof hij inwendig over iets genoegen had

Ln Peter Coene nam den steel van de bijl in zijn twee handen, en sloeg. Het was een zware, sterke slag, schuins naar beneden, en door den grond ging een logge schok, dien ze voelden onder hun voeten. Hij sloeg en hij sloeg het felle staal van de bijl niet alleen in de harde wortelen van den eikenboom, maar hij sloeg het in het gansche bosch, op iets dat in het verleden en in het heden lag, op zijn wrok en zijn haat. Daar zinderde een genot door zijn lijf dat zijn oude hart deed sneller jagen en aan de spieren en pezen van zijn armen de kracht terugschonk van zijn jeugd Het was zeer stil Daar was geen ander geluid dan de doffe slag van de bijl en het helder geklater van de Donkelbeek tegen de brug. En de drie die stonden op den rand van den kuil blikten stom naar de op- en neergaande bijl en den meebuigenden rug van Peter Coene. Zij zagen de harde pezen spannen onder de hel roode huid van zijn hals, juist onder de ooren De witte spaanders vlogen omhoog en vielen terug in den kuil. En bij iederen slag voelden ze de trilling in den grond, en meenden ze die trilling als een zucht te hooren opgaan m den stam van den eik

De wortel was doorgehakt. Peter Coene stond recht steunde een oogenblik op de bijl en hijgde zwaar. Dan liet hij de bijl vallen stak de hand uit naar Monne en sprong uit den kuil. Hij bleef er staan opkijken terwijl Monne en pep verder de wortels doorhakten, en tusschendoor den losgekapten grond omhoog wierpen.

Sluiten