Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Marieke... Ach Rooie, mijn beste trouwe Rooie, waarom' komt ge hier nu niet binnen gelijk toen, waarom neemt ge me nu niet bij den arm !...

Ja, hij was toch wel een beetje aan 't Alt-Heidelbergen In de schemering van de kamer zag hij ze voor zich, de goede vroolijke vrienden, de roode gezichten, hun bewegingen, hun oogen, — ginder bij Marieke. Hij blikte onwillekeurig naar de deur.

Op de kamer daarnaast begon de tolhuisbediende op mm klarinet de Entree de Danilo:

Pardonne-moi, chère patrie, Si grace a mes libations, J'entremêle de jantaiaie Mes saintes occupationa...

Met een moedeloozen zucht schoof hij zijn stoel achteruit en verliet zijn kamer. Op de trap ontmoette hij het meisje dat op de derde verdieping woonde. Zij kwam eiken avond om dit uur thuis van haar kantoor, waar ze dactylo was, en dan zag zij er moe en afgetobd uit. Tegen negen uur ging ze weer weg, opgefrischt, gepoederd en geparfumeerd m een modieus toilet, en ze kwam weer thuis lang na middernacht. Soms zelfs tegen den morgen Hii wist dat lV 7™. nu nak?5k en boven aan de wending van de trap bleef zij staan Dat deed zij eiken keer. Een sterke parfumlucht was in het trappenhuis blijven hangen. Hij was bang voor die vrouw, hij wist niet waarom. Maar telkens als hij haar op de trap ontmoette, en haar zwoele blik den zijne bof, voelde h,j den klop van zijn bloed versnellen, alsof binnen in hem iemand vroeg om gehoord te worden, voelde hij de hunkerende begeerte branden in zijn lijf

En hij dwaalde langs de verlichte boulevards en kwam weer terug langs denzelfden weg, en hij slenterde door de straten waar het meest gedrang van menschen was, avond na avond, en hn had geen vrienden, en het was of hij iemand zoeken moest.

Sluiten