Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te zien, en 's anderdaags schreef ik hem een briefke om hem proficiat te wenschen, en dat het mij ook groot plezier zou doen zoo'n eerekruiske van 't vaderland op mijn hert te dragen en dat ik dat wel zoo goed verdiend had als veel ander, en als 'm me zijn voorspraak wilde geven bij 't goevernement dat ik het dan van zelves zou vastkrijgen, al was 't maar een heel kleintje, en dat ik hem dan twee brieven zou gestuurd hebben waarover dat 'm kontent zou zijn en die 'k vroeger vergeten had hem af te geven.

Acht dagen daarna kreeg ik een Fransch papier dat ik sumpel moest onderteekenen en weerom sturen naar menheer Bidoul, en drij weken later wierd ik op het stadhuis geroepen, en de eerste schepene zei met een bitje jaloezie, docht me, dat ik nu Ridder was van de Leopoldsorde. Ik meende dat ik door mijn knieën zakte van kontentement. Acht dagen later kwamen de papieren af met de medalie, direkt van Brussel, en de schepene bracht ze, met den kommissaris en de fanfare. Ik stond met Sefie voor den toog toen ze binnenkwamen. Ze speelden eerst een wals waarin Free van 't Spieke een solo voor piston had, en als 't gedaan was trok de schepene een rolleke papier uit zijn binnentesch. Hij vroeg of 'm het in 't Fransch of in 't Vlaamsch moest aflezen, en ik zei dat ik het nog zoo lief in 't Fransch had, en toen 'm gedaan had stond Sefie daar neven me te blijten lijk zot, en de schepene zei:

„Ik versta, Sefie, dat het u in uw positie erg moet pakken, kind," en ik zag dat de muzikanten allemaal naar heuren buik loerden, want Sefie was toen al in heur zevende maand. De schepene was gebeten op Lewie Serezo omdat die gelachen had om 't een of 't ander en daarmee 't effect van zijn diskoers bedorven had, en hij zei, als Lewie een bitje Fransch verstond dat 'm dan zou begrijpen

Sluiten