Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wondering niet. Zij zijn daaraan gewend van jongsafaan, aan deze verschrikkelijke gavéü der zee. Cadavers van beesten en menschen.

Er zijn jaren geweest in hun bestaan, toen het geweld der kanonnen in Vlaanderen dag op dag en nacht op nacht hoorbaar was, dat de laatsten het talrijkst waren. Men baarde hen op in het kleine huis bij het kerkhof onder de duinen, men gaf hun een graf en een houten kruis daarenboven. En den volgenden dag beurde de vinder zijn loon.

Na jaren kwam soms een vreemdeling den weg naar het kerkhof vragen. Een verwant of een vriend. Dan lagen er daarna bijwijlen onder een eenvoudig kruis wat versche bloemen, een krans op eenen grauwen steen. Een dezer dooden is later naar zijn geboortegrond teruggebracht. Een Canadeesche officier, die met zijn vliegtuig boven zee werd neergeschoten. Maar de anderen rusten nog in den grond van dit land. Sommigen dragen eenen naam, dien ge op kruis of steen kunt lezen, maar waarvan de klanken daarginds in een vreemd land allang vergeten zijn. Anderen zijn nameloos. Die slapen eenen ongestoorden slaap, vergeten, vergaan, verstrooid. Over hun graven woekert het gras en bloeit des zomers de overdaad van wilde bloemen.

Het licht neemt langzamerhand toe. Er breken ruimere afstanden open tusschen de hoog varende wolken en de grauwe schemer, waarin hemel en water gevangen lagen, wijkt en trekt op. Hoorbaar zijn niet alleen de schelle, verrukte kreten der boven kolkende en kantelende golven staande

Sluiten