Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

steunt daarop met een hand. Dat geeft hem wat vastigheid.

Die van Vader lacht. Een lach zonder geluid, die alleen zichtbaar is in de oogen en rond den mond. Daarom is het Lou van Zakke niet begonnen. Als er strikken van hem verdwijnen dan heeft Gabe Vader daar geen schuld aan. Hetzelfde kan hij den ander immers verwijten. Dat is, om zoo te zeggen, bedrijfsrisico.

- Jie bin belaozerd, antwoordt Gabe Vader. Het zijn niet de strikken, waarom Lou van

Zakke hier dezen avond is gekomen. Daar steekt iets anders achter.

Gabe Vader schuift langzaam zijn stoel achteruit, als de ander een paar passen rond de tafel doet en naderbij komt. Hij kent Lou van Zakke, hij weet wat de uitdrukking in diens oogen beteekent.

- Gae naer 'uus, vervolgt hij kortaf. Maandenlang hebben zij elkaar vermeden. Maar

op een dorp kan zulk een toestand niet worden volgehouden. Den een of anderen dag en hoe eerder hoe beter staat een man tegenover een man.

De lamp brandt met een scherpe, hooge punt, er hangt een vage walm in het vertrek. Gabe Vader ziet kleine roetdeeltjes vallen op de krant, terwijl de ander zich over de tafel heenbuigt en het gelaat dichtbij het zijne brengt. De oogen zijn donker en troebel, de mond half geopend, zoodat de groote, gele tanden zichtbaar worden in een nijdige grijns.

Gabe Vader staat op.

Sluiten