Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Werkelijk hoorden 2e in de verte het reutelen van het "oude huurfordje en even later scheen over den donkeren weg een helle lichtbundel.

„Ik rijd maar vóór," zei van der Meulen, achter het stuur

plaatsnemend, „zit u goed, mevrouw nou atjuus, van

Laer. Jullie volgen direct, hè? Ik heb een beroerde

achterband... as ie lek wordt heeft de chauffeur wat hulp..."

Vlak achter elkaar reden de twee Fordjes. „De weg is nou goed hè?" vroeg van der Meulen over zijn schouder heen.

„Best, mijnheer heel wat anders dan een paar maanden

terug. Weet je nog Marian dat gehots over die stokken

.... toen we aankwamen?...."

Marian knikte.

Zij liet haar gedachten gaan over dit grootsche werk. Een trots zwol in haar, dat menschenhanden en -hersens zooveel tot stand konden brengen. Even, van opzij, keek ze naar Frank. Hij óók, had zijn aandeel aan dezen geweldigen arbeid.... aan dezen mooien arbeid van het vmchtbaar maken van een ruwe streek. Ze wist zijn aandeel te schatten; had zijn werk zien groeien en wórden om hun huis heen. Een moment voelde ze zich één worden met dit land, vertrouwd worden met de omgeving, waarvan zij elk deel had zien ontstaan. ... als een nieuw vaderland, dat zij zelf geschapen hadden.

En ze vergat alle dagen van heimwee; alle dagen van vernedering, van teleurstellingen. Ze vergat de eenzaamheid en alles wat ze gemist hadden, in dezen tijd. Stil en zwijgend, met een beetje Toome moeheid in heel haar wezen, leunde ze weg in haar hoekje, liet zich soezend meedeinen op het regelmatig ronken van den motor, haar oogen onbewust gericht op den hellen hchtschijn, die de autolampen over den donkeren, onverlichten weg wierpen. Een leguaan glipte

vlalc voor den wagen weg Ze zei er niets meer over.

Ze was die dieren nu al gewend Ze verheugde zich, dat

ze naar de club gingen, weer eens andere menschen zouden zien en spreken, dan die van hun estate; en dat zij weer eens

met een vrouw zou spreken Vijf maanden waren zij

en Frank niet van Toemboek Tinggih weggeweest

Maar toen ze Randjah naderden de hchten zagen van

het plaatsje toen ze voorreden voor de club en de heldere

gas olmelampen hun schelle schijnsel tot ver in den tuin uit-

Sluiten