Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zoo alle assistenten van de heele maatschappij bij elkaar verzameld waren. In hun al opgewekter stemming, en al rumoeriger wordende gesprekken, vergaten zij de begrafenis en het versche graf.... Dat was voorbij.... Een gebeurtenis tusschen de andere gebeurtenissen van dit leven, dat elk voor zich apart, alleen staand, leefde....

„Kom, kind," zei Frank opstaand, „laten we gaan slapen, het is voor ons allebei vroeg dag, morgen...." „Ja.... het wordt tijd...."

Frank draaide de petroleumlamp uit. Ze stonden naast elkaar in de donkere kamer.

„Pas op, dat je je nergens stoot," zei Marian, „alles staat 200 door elkaar."

Hij sloeg 2ijn armen om haar heen en drukte haar vast tegen zich aan. Zwijgend kusten ze elkaar met een langen innigenkus,die méér was dan alleen liefde: een belofte, een troost, een bange behoefte om elkaar te behouden. Ze hadden beiden tranen in de oogen. Toen werd tóch ineens uit dezen kus een ander verlangen wakker. Marian hief haar armen om zijn hals. Uit haar terugvallende kimonomouwen geurde een warm aroom van vrouwelijkheid. Hij tilde haar op, droeg haar voorzichtig in donker naar de rustbank.

Ze lachte zacht, met haar oor aan zijn heftig kloppend hart.

„Onze laatste nacht in dit huis," fluisterde ze. Maar hij hoorde niet. Hij trok haar vast, vast aan zich. En hun zoen werd één met hun adem....

In den stillen, slapenden nacht vielen twee korte doffe ton-tong slagen. De nachtwaker op het pondok-terrein sloeg het tweede uur van den nieuwen dag.

Rubber 8

Sluiten