Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Laers komen ook Of hebt u gewichtiger

plichten vanavond?" Hij bloosde even.

„Vanavond heb ik tijd," zei hij glimlachend ,mag ik

dan er bij komen zitten?" Frank schoof een stoel aan.

„Ga zitten, kerel. Een biertje, of een splitje? "

De algemeene aandacht golfde ineens door de club.

In den ingang stonden John van Laer en zijn jonge vrouw, die voor het eerst op de club kwam. Een beetje weifelend, even onzeker in het plotse licht, na den langen donkeren weg, stond ze daar: slank en nog heel meisjesachtig. Met veel smaak en naar de laatste mode gekleed. Frisch, in haar versche Europeeschheid.

Frank ging hen begroeten.

„Komen jullie bij ons zitten dan hebben we een

gezellig clubje Mag ik maar direct Renée zeggen

we hebben al zóóveel over je gehoord "

Renée lachte. Ze lachte een diepen lach, achter in haar keel. En als ze lachte, gooide ze haar hoofd wat achterover. Er

bleef een geheim achter dien lach Spot? Backfisch-

achtigheid ?....

Gracieus, tusschen Frank en John in, tripte ze naar binnen. Door de heele club ging voelbaar de aandacht, waarmee men haar volgde. Een paar assistenten stootten elkaar aan:

„Verdómme, wat een knappe meid, zeg! "

Anne Terheide keek ook op. Trok even met haar mond.

„Iets voor joii, van Hemert 1"

Van Hemert's oogen blonken.

.^Allemachtig! Wat een schat zeg! Hé, Terheide, kijk

toch eens, wat een schat!"

Terheide knikte even onverschillig. Hij wist Anne

jaloersch. Maar zijn oogen gleden snel begeerig langs Renée.... van heur haar naar haar fijne blanke schouders; van de kleine bustewelving naar de te^slanke heupen tot aan de kleine coquette voetjes. Geïrriteerd tikte mevrouw Terheide met baar waaier in haar handpalm. Geen van de mannen lette op haar. Om baar pupillen spon zich haat en verachting, maar ze lachte met haar mond en haar stem verried haar niet, als ze opmerkte:

Sluiten