Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, hoor! Dat weet ik niet. Vind dat nou maar zelf uit. Dat is wel aan je toevertrouwd...."

„Het interesseert me niet het minst!"

Hij boog zich wat om haar een hand te geven ten afscheid. Ze stond op.

„Ik laat je even uit...."

Ze wond het touw los om de „kree" op te trekken. „Wat is dat voor een partij, die je hebt.... straks?" „Och.... gewóón.... Een „storkshower." „Een.... wat?"

„Een „storkshower" of woordelijk vertaald: een

ooievaarsbui. Dat assistentenvrouwtje Walendijk verwacht een babytje en nu komen de anderen hier, elk met een cadeautje voor de luiermand, dat ze haar dan bier geven.... Dat is een amerikaansche gewoonte."

Ze zei het uitdagend, wetend zijn critiek, die volgen zou.

„Ah, ha!" zei hij en knikte nadrukkelijk met zijn hoofd,

„zóó, zóó!.... Dus eigenlijk e niet gewóón! Iets

nieuws! Iets.... e.... amerikaanschl.... Originéél.... zoo voor louter hollandsche vrouwen I Buitengewóón origineel! Komen er ook Amerikaanschen?"

Anne kleurde.

„Mrs. Stevenson komt."

Ze keek van Hemert pal in de oogen. Hij weerstond haar blik. En beiden wisten ze, dat ze elkanders spelletje té goed doorzagen: zij beiden intriganten! Ze schaamden zich niet voor elkaar. Integendeel ze hadden een soort waardeering voor elkanders sluwheid.

„Mijn compliment 1" zei hij ironisch. En zij lachte spottend terug:

„Niet waar? Au revoirl"

Ze trok het rolgordijn op, dat den ingang had afgesloten.

Kopergeel lag daarbuiten het schelle zonlicht. Ze beschutten beiden tegelijkertijd hun oogen met hun hand. Van de cementen stoep sloeg de hitte op.

„Nou, ga maar gauw! Het is om te stikken!"

Ze zag hem in zijn auto stappen: zijn nieuwe Studebaker six. Zag hem den heuvel afrijden, die hun tuin was, den weg op, tusschen de rubberboomen. Er was geen ander uitzicht, dan alléén rubberboomen. Rondom het huis, naar alle kanten: een zee van overal even hooge boomtoppen.

Sluiten