Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

donker hokje, was in een échte kleedkamer herschapen, met een witte toilettafel, poeder, een waschtafel en een divan.

Renée stond er voor den grooten spiegel haar neus te poederen. Ravinsky was er nog niet, had ze gezien.... God wat was ze bleek I En kringen onder haar oogen 11 Een beetje rouge maarl Terwijl ze zich schminkte, kwam Anne Terheide binnen.

„Zoo Renéetje.... ik heb je in geen éeuwen gezien 1 Waar zit je toch...."

Anne was direct met den stroom meegedraaid.... had al haar deftigheid en gereserveerdheid laten varen, tutoyeerde en het zich tutoyeeren met amerikaansche gemakkelijkheid...

„Waar ik zit?" herhaalde Renée.... „thuis 1...."

„Wat een degelijkheid 1" Anne lachte spottend, maar niet onvriendelijk. Als er geen mannen aanwezig waren, had ze geen hekel aan Renée, mócht haar eigenlijk diep in haar hart, wél.

„O jal" zei Renée, luchtig onverschilhg.... „Tegenwoordig ben ik degelijk.... op hoog bevel van mijn heer gemaal!"

„We moeten sparen!" het ze er op volgen.

„Sparen ?" verwonderde zich Anne, „maar, mijn hemel... jullie verdient toch reusachtig!"

Renée veegde de rouge over haar wangen, voorzichtig en zorgvuldig....

„O ja," spotte ze twee-en-dertig-duizend gulden,

dit jaar! Maar John heeft de spaarwoede.... wat dóe je er aan?!"

En meteen dacht ze:

„Geméén van haar om John zoo te verkoopen!"

„Goeden avond, dames.." Mevrouw Spoor kwam binnen.

„Wat ben je liét," zei Renée.... óm iets te zeggen.

„Ach ja.... die lamme wagen was niet in orde! Tweemaal bandenpech gehad.... Nou ja, enfin.... we hebben de wagen ook al bijna een jaar! Kun je niet veel meer verwachten .... Morgen komt de nieuwe.... een zevenpersoons Hudson.

Renée floot:

„Zoo'n dure car ?...."

Mevrouw Spoor trok haar schouders op.

„Het mocht wat!" scheen ze te willen beduiden. „Wij kijken niet op zoo'n peuleschilletje I"

Sluiten