Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mooi succes.... Nee, wij boffen nog.... kijk naar de anderen, die er uit zijn zonder de kans gehad te nebben van te verdienen.... en die, die het opgemaakt hebben.... Voor die zijn heusch hun indische jaren verloren jaren.... Maar voor óns!...."

Frank drukte haar hand. Hij was dankbaar voor haar hulp, voor haar troost. Maar hij dacht:

„Ze begrijpt het tóch niet, wat het voor mij is I Dat begrijpt ze niet!"

„Zou Stevenson iets tegen je hebben ?" vroeg ze dan, met vrouwelijken speurzin voor intrige.

„Ach, wel néél" weerde hij af.... „er moet bezuinigd worden, een zeker percentage móet er uit. Toevallig ben ik ook daaronder. •

„Toevallig?!...." Ze piekerde even.

„Van Hemert?".... weifelde ze dan.

„Ach wel néé!" zei hij weer, een beetje geërgerd nu, „hoe kom je daar nu aan ? Van Hemert is juist erg op mij gesteld. En trouwens.... wat dóet het er toe ?"

Dat vond ze ook. En direct zich thuisvindend in het geval, begon ze te overpiekeren, wanneer ze vendutie zouden

houden, wat ze nog aan warme kleeren had Treeske

die moest er wat bij hebben De kleertjes uit Holland

daar was ze mijlen uitgegroeid Veel tijd had ze niet

Tien dagen.... dan ging de boot, hun toegewezen door de maatschappij....

„Nog tien dagen...." zei ze hardop.

Frank schrok op uit zijn droomerijen, nam den brief en las hem nog eens door.

„Ja," zei hij, „nog tien dagen."

En hij dacht:

„Nog tien dagen zijn werk.... Dat werk, dat hij nu negen jaren deed.... het fundament, dat hij gelegd had om op verder te bouwen: een -rustig leven, een verzekerden ouden

dag een zonnige jeugd voor Treeske Nu bleef dat

zoo liggen., .. Tien dagen.... dan kwam een ander in zijn

plaats.... Liep een ander langs de rubberboomen zat

een ander in zijn loods om de loonlijsten na te rekenen, het

latexwegen te controleeren Ja, waarom niet? Hij was

toch maar een nummer I Een nummer in dat groote

getal, dat de rubber schreef Millioenen menschenhanden,

die er mee gemoeid waren.... In dat groote werk van men-

Sluiten