Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een der meest-geordende staten van Amerika. Maar altijd nog woekert de laster door, en doet de ronde wat de „Blauwen" schreven in hun hoeken, kranten, verzen en pamfletten.

Niet voor niets haat Juan Manuel de boekenwurmen, de intelligentia, het klerkendom. Zij strijden met een middel dat zijn tegenweer ontsnapt. Tegen het papier helpen geen messen en fusillades; tegen de drukinkt staat de Mazorca machteloos. Over de bergen en rivieren die het federale land begrenzen, worden de schendblaadjes met hun caricaturen en ophitserijen binnengesmokkeld. Zij gaan van hand tot hand, zij zijn talrijker dan de dienaren der Federatie, en ze speculeren op de onuitroeibaarste hartstochten van de mens: op zijn nieuwsgierigheid en zijn agressiviteit. Ze hegen er niet om, ze spreken klare taal, tot in hun titels. Een der tijdschriften heet „Dood aan Rosas", een der pamfletten, die men om hun hartstochtelijkheid vandaag durft rekenen tot de „klassieke" literatuur van Argentinië, heet: ,,'t Is een heilige daad, Rosas te vermoorden". En moordend is inderdaad hun inhoud voor een man die niet, net als Juan Manuel, de macht nog steeds in handen heeft en geen duimbreed terugwijkt.

De tekenaars van caricaturen hebben er niets mee te maken dat hij nooit zelf een executie heeft bijgewoond, nimmer met eigen hand een vijand heeft onthalsd. "Wat hindert dat? Iedere Federaal is Rosas, iedere Mazorquero is Rosas, iedere misdadiger heet Juan Manuel. Hij is dictator, hij is dus de verpersoonlijking der horde, de enige verantwoordelijke.

Sluiten