Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tekenen. Maar er is niets aan te doen, López verlaat het bed, kleedt zich ijlings aan en volgt de adjudant, die hem onderweg nog allerlei complimenten van Rosas en Manuebta overbrengt, welke alleen maar geschikt zijn om de onrust van de arme geplaagde nog te vergroten.

Bij de residentie van Rosas aangekomen, wordt López door een dienstbode gevoerd naar de slaapkamer van Zijn Excellentie, die zich te bed bevindt, daar hij zich een weinig ongesteld voelt. López moet een labyrinth van volslagen duistere, deels onafgebouwde kamers door, allerlei gangen volgen, aan de hand geleid door de dienstbode die geen hcht ontsteekt. Het wordt hem steeds banger te moede. Tenslotte komen zij in een kamer, waar een enkel stompje kaars brandt, dat op de grond staat, half achter een nachtkastje.

Uit een duistere hoek komt een bekende stem die zegt: „Val niet over de bank ... pas op, daar staat een

doos voorzichtig, nu naar rechts — nu naar buks.

Tot López vlak bij een stoel staat, in de nabijheid van de donkere hoek. ■

„Neem plaats, mijn waarde senor don Vicente,

zegt Rosas, die nauwebjks-zichtbaar in bed zit, tegen vele kussens geleund. „Welk een impertinentie van mij, u op dit uur te laten roepen, nietwaar?" En de dictator put zich uit in verontschuldigingen en complimenten.

De ander biedt tegen-verontschuldigingen, waarop Rosas zo lang repbceert, tot López er moe en murw van is. Dan neemt Juan Manuel plotseling een wending en zegt: „Bk heb u baten komen omdat ik u zo erg nodig heb, mijn waarde senor don Vicente; ik verkeer in

Sluiten