Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dracht, — gearmd naast Gore, gaat stil en onopvallend naar de haven, waar de sloep gemeerd ligt van het engelse fregat „Centaur". Daar vindt Rosas toevlucht voor de eerste dagen, nog in het gezicht van al zijn vijanden, en toch onschendbaar.

Hij wü niet blijven, hij is nu besloten Argentinië vaarwel te zeggen. Het heeft geen zin te bbjven aanzien hoe zijn levenswerk verwoest wordt. Het is doelloos voor de horde nog zijn leven te riskeren. Maar nu hij de nieuwe toestand overziet, ontdekt hij met een bittere zelfironie dat hij aan aües heeft gedacht, behalve zich bijtijds van geldebjke middelen te voorzien. Hij heeft geen fondsen in het buitenland, geen diamanten die snel meegenomen konden worden. Hij staat berooid hier op dit oorlogsschip, en moet de admiraal als gunst om overtocht naar Engeland verzoeken.

Het wordt genadig toegestaan, hij mag overgaan op de „Conflict" die juist klaarligt om naar Europa te vertrekken, en weldra ziet hij de argentijnse oever zich verkleinen tot een streep ... de droom van het oude Vice-koninkrijk dat hij als Repubbek tot machtige eenheid wou hersteüen, vervluchtigen in dunne grijze nevels.

Bij de verschansing staat Juan Manuel met een van zijn beste officieren naast zich, en staart voor het laatst naar de smalle landstreep in de verte. Onbewogen staat hij daar, de armen over de borst gelcruist.

En terwijl de ander hem even van terzijde aanziet, zegt hij uit de grond van zijn hart tegen de ex-dictator: „Jammer dat het niet mogebjk geweest is het land een grondwet te geven."

Sluiten