Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat wil ze ook. Hoe licht voelt ze zich weer. Ze merkt haast niet, dat ze gaat. En toch: het is stijgen, stijgen over ruw, bemost plaveisel, waartusschen veldbloemen groeien.

Nu wijken de muren, en Charlotte komt aan 'n veldje, waarop magere geiten met onwaarschijnlijk groote uiers, klokken om de uitgesleten nek, vrij loopen te grazen. Boven aan het grasveldje staat 'n verbrokkeld stuk vestingwal, en daartegen ligt in de volle zon, op z'n rug uitgestrekt, één hand boven de oogen, beentjes bruin als aardewerk, 'n jongetje te slapen. Hij moet stellig op de geiten passen, maar het zitten kijken maakt zoo loom; als vanzelf vallen je oogen toe; het heldere licht rondom en het leeuwerikengejubel hoog in de lucht brengen prettige droomen, die je niet graag zou willen missen, en de geiteklokken bimbammelen er immers vertrouwelijk doorheen van: we zijn er nog, ja, we zijn er nog, ja, ja, we zijn er nog wel...

Charlotte wil de kleine slaper niet storen, loopt schuin over het grasveldje naar 'n helling, vanwaar ze 'n vrij uitzicht wint. Onwillekeurig slaakt ze 'n zachte kreet van verrassing als ze de wijde oceaan voor zich uitgestrekt ziet. Het bladstille, slechts naar de kust toe 'n weinig geribbelde water draagt tegen de glinsterende horizon 'n paar zeiltjes - bonte vlekjes -, en 'n naar de haven koersend stoombootje trekt er héél langzaam 'n hcht hjntje door. Dan is er de baai, diep blauw, de groene kust aan weerszijden; vooral de kleine eilandjes bij de ingang schijnen zoo van boven bekeken merkwaardig groen. Naar rechts de haven zelf met de kaden rondom, de daken der hooge handelshuizen, de overzeesche schepen met gekrioel van mannetjes op het dek. Daar ligt de Medusa. Zwarte schoorsteen met twee witte banden, waaruit dunne, fijngrijze rook opkringelt. In het kristalheldere water schemert de roode onderkant van het schip door. Rondom dansen de bootjes met vruchten en shawls nog, - zijn er geen nieuwe bijgekomen?

Hoe puur is de lucht: elk kleurtje blijft tot op deze afstand bewaard en vraagt aandacht voor zichzelf. De bruine, grijze, oranje zeilen in de visschershaven, het felgroene mos op de roode daken, kleurige halsdoeken, bonte parasols van bloemenstalletjes blijven positieve kleurvlekjes als op 'n gobelin. Ja, 'n helder en kostbaar gobelin is dit stuk Spanje

Sluiten