Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van haar wil. Ze heeft aanvankelijk gemeend, dat hij bereid was tot toenadering, maar die toenadering tracht hij dan toch wel op 'n heel zonderlinge manier te bereiken door dat voortdurende fixeeren aan tafel, dat op z'n zwakst uitgedrukt alweer niet erg hoffelijk is, en waaraan ze gisterenmiddag dan ook maar eens 'n eind heeft meenen te moeten maken. Hoe ontstelde hij van haar bestraffende tegenbhk. Als ze had kunnen vermoeden, dat hij daardoor aan algemeen leedvermaak ten prooi zou vallen, had ze 't op 'n andere wijze aangepakt, - het was haar zelf pijnlijk geweest. Nu durft hij haar van schrik heelemaal niet meer aan te kijken!

Zoo is het: de stuurman heeft de schrik te pakken. Hij ziet in, dat het 'n stommiteit van hem geweest is: aan tafel zoo naar haar te kijken. Waarom in 's hemelsnaam heeft hij het gedaan, - zich niet bij z'n werk en z'n postzegelalbum gehouden! Door die twee vermaledei de Willem Hl-zegels is de heele komedie begonnen. Maar nou is 't afgeloopen! Ze kan flirten wat ze wiï, de kaptein en de meester stapelgek maken, de heele Medusa onderste boven zetten, - hij ziet 't niet meer.

Neen, de volgende middag aan tafel zorgt hij er wel voor, geen bhk aan haar te verhezen. Ja... maar niemand kan hem beletten, naar elke intonatie van haar stem te luisteren.

Hij kan 't niet laten, 'n Duivel heeft hem te pakken, dwingt hem, z'n onverdeelde aandacht aan Charlotte te bhjven wijden; als hij dan niet meer kijken mag, dan maar langs phonetische weg.

Soms brengt hij er zich aan tafel toe, aan andere dingen te denken, bijvoorbeeld aan de lading-verdeehng, die deze reis niet onberispekjk is: het schip heeft naar bakboord wat slagzij. Hij dacht 't al dadehjk na het verlaten van Piraeus, maar 't was toen met die sterke deining nog niet met zekerheid te zeggen. Nu de zee weer glad is, merkt hij, dat hij zich niet bedrogen heeft. De kaptein kreeg 't vanmorgen ook in de gaten; 't valt Strijbos mee, dat er aan boord nog anderen zijn, die door de juffrouw hun zeemansschap niet heelemaal vergeten. Je maakt al gauw wat slagzij, met nalfleege ruimen en die zware fusten op 't dek, - om dezelfde reden ging de schuit met die deining zoo te keer.

Sluiten