Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aantal menschen. Waar moest men hen onderbrengen? Zelfs voor de kampen voor hen, die doorreisden naar Brazilië, zou het teveel zijn. De Duitsche gezant zou zich reeds hebben teruggetrokken. De roode regeering zou bemerken, dat het Duitsche Rijk volstrekt niet zooveel aan zijn volksgenooten gelegen was en zou niemand meer eruit willen laten.

Men hoorde bittere woorden.

„Duitschland wordt ook door Joden geregeerd, daarom willen zij ons niet. Zou hot niet mogelijk zijn, daar, waar zestig millioen menschen wonen, voor een paar maanden plaats te vinden voor zeventien duizendl

Willen zq ons werkelijk aan de Satansknechten prijs geven!"

Toch hoopte men, hoopte men op Duitschland, tot alle hoop als een hersenschim vervloog

En toen klonk na eenige dagen de mare: De wagens staan gereed; in eenige uren moeten allen vertrokken zijn.

De tijding werkte als een bazuinstoot. De laatste haastige toebereidselen; een kort, smartelijk afscheid van de lijdensgenooten

en voort ging hot, in een eindeloos langen stoet, op weg naar de aangewezen plaats.

Met roodgeweende oogen, het kleinste kind op den arm, komt Barbara temidden van haar troepje kinderen de deur uit. De leege plaatsen in haar gezin zijn zoo smartelijk, en de zorgen zijn zoo zwaar. Hoe zal zij zonder kostwinner in den vreemde in het levensonderhoud van zichzelf en van haar kinderen kunnen voorzien!

„Huil maar niet, Moeder! Vader komt zeker!" hebben de kinderen haar tot op het laatste oogenblik getroost. Zou hun geloof dan toch werkelijk beschaamd worden?

„Moeder, kijk, daar komt Lienhard!" roept plotseling één van do kinderen.

Lienhard was in de stad geweest om nog eens te probeeren inlichtingen over zijn vader te krijgen. Sedert zijn arrestatie, veertien dagen geleden, had men niets meer van hem gehoord.

Maar Lienhard komt niet alleen.

„Vader!" roept Otto en rent weg, den mannen tegemoet Het was werkelijk de vader. Daar hij op de lijst van hen, die voor vertrek bestemd waren, had gestaan, had men hem vrij gelaten. Do andere gearresteerden waren nog in de gevangenis gebleven.

Hij was oud geworden in dien korten tijd. Angst en schrik had hij doorleefd. Maar hij was vrij. Hij was bij de zijnenl Weer was het geloof van zijn kinderen niet teleurgesteld.

Langs twee wegen werden de Duitsche vluchtelingen van Moscou weggevoerd. Zij waren geheel verschillend en eindigden op geheel verschillende bestemmingen. Naar do vrijheid voerde de eene weg.

Na een korten rusttijd In zindelijke vluchtelingenkampen in Duitschland mochten zij in overzeesche gewesten een nieuw leven beginnen in Duitsche nederzettingen en hun kinderen naar de zeden der vaderen in godsvrucht en eere opvoeden.

Sluiten