Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar dat het geheel — helaas, met de bewoners — zou instorten. Daar weerklonk plotseling een stem: Op de knieën. En toen zag men een overweldigende menschenmassa, snikkende nederknielen om de Goddelijke barmhartigheid al te smeeken over de slachtoffers van een ramp zooals nog maar zelden was beleefd. Zie, dat gebed was op z'n plaats; dat gebed vereenigde voor Gods Aangezicht de levenden en de stervenden; aan dat gebed zouden wij zeker allen in oprechtheid hebben deelgenomen. Maar als iemand daarvóór het gebed had aanbevolen als een redmiddel, dat het werk der brandweer wel kon vervangen, dan zouden wij immers alleen met verontwaardiging ons hebben afgekeerd van zulk een ongezonde vroomheid en alle mannen, dien naam waardig, hebben aangespoord om de handen uit de mouw te steken en (natuurlijk in stilte God smeekend om kracht en wijsheid) de ongelukkigen te hulp te snellen, desnoods met opoffering van hun eigen leven?

Zoo ook thans. Van het aanhoudend, geloovig, gemeenschappelijk gebed gaat zeker kracht uit; maar wie op dit moment niet alles doet wat in z'n vermogen is om de slachtoffers van het bolsjewisme te helpen en een einde te maken aan de meest ontzettende gruwelen, die onze wereld ooit te aanschouwen kreeg, die verbeurt het recht om zijn stem ten hemel te verheffen.

De Kerken worden nu wakker in alle landen. Doch ook de arbeidersorganisaties dienen zich te laten gelden. Daarover nog een enkel woord in deze toespraak, die immers hoofdzakelijk handelt over arbeiderstoestanden in Sowjet-Rusland:

„Het mooie in de internationale arbeidersbeweging was steeds, dat zij voor de rechten der economisch zwakken opkwam en misbruiken van de zijde der werkgevers door eendrachtig optreden trachtte tegen te gaan.

Welnu, de huidige Sowjet-arbeiderspolitiek plaatst de arbeiderswereld voor een buitengewoon actueel vraagstuk: de bescherming der

Sluiten