Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Die en die zijn hier niet meer. Vervoegt U bij de militie-atoriteiten.... Maar het is best mogelijk, dat ze al naar Siberië zijn gedeporteerd". De menschen verdwijnen zonder een spoor na te laten.

Zij, die, als door een wonder, er in geslaagd zijn aan de greep der G.P.Oe. te ontkomen, vertellen, wat men onder den „specialen stoel" heeft te verstaan.

Een tsjekist wil weten, waar de diamanten en het goud zijn geborgen.

De gevangene zweert, dat hij. niets van dien aard bezit. Dan brengt men hem naar „den specialen stoel". Het is een heel kleine stoel voor kinderen, waarop men slechts ineengehurkt zitten kan. Boven het hoofd hangen sterke electrische lampen; overal straalt een verblindend licht, dat de oogen pijnigt. Elke twee uren wordt de schildwacht afgelost, maar de gefolterde blijft soms op den stoel één; twee of drie dagen, zonder eenig voedsel en zonder dat het hem geoorloofd is de oogen dicht te doen of te slapen.

— „Beken", roept men hem ten slotte toe, „en gij zijt onmiddellijk vrij".

Een andere marteling, die veelvuldig wordt toegepast, is de volgende. De gevangene, die niet bekennen wil, wordt ontkleed en in een betonnen hol geworpen, waar men uit een k^aan ijskoud water over hem laat stroomen. Een verschrikkelijke angst overmeestert hem. Hij weet zeer goed, dat men hem niet sparen zal en dat hij binnen het uur, als het water stijgt, zal verdronken zijn. Tot eiken prijs wil hij zijn leven redden, desnoods ten koste van een dolzinnig verraad hetzij van zichzelven, hetzij van zijn vrienden.

Men heeft mij den naam genoemd van een man, die deze „waterproef" heeft ondergaan. Om dezen ongelukkige te redden, heeft zijn vrouw de benoodigde som bijeengebracht, op de zwarte, d.i. onwettige Beurs, een diamant van 3 karaats gekocht en dezen aan de G.P.Oe. gegeven.

Sluiten