Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en wereldbeschouwing te bestrijden." (Pag. 66.) En „als wij, óm de overwinning van een bepaalde klasse te bereiken, 10 millioen menschen moeten opofferen.... dan komt geen aarzeling te pas en dan zullen wig het doen." (Pag. 132.)

* *

Na soortgelijke uitspraken, die tot in het oneindige zouden zijn te vermenigvuldigen, stel ik alleen deze vraag: „Hoe beschouwt men de communisten; als frazeurs, als praatjesmakers, als mannen, die mooie rhetorische wendingen zoeken, doch het zoo kwaad niet bedoelen?"

Wie dat meent, weet niets, nóch van het systeem, nóch van z'n vertegenwoordigers. De eersten zijn onbarmhartig, de laatsten zonder eenige genade. Als de „gedienstigheden der practijk" hen niet noodzaken om hun werkelijke bedoelingen te verbergen, dan komen zij er cynisch-openhartig voor uit. En de geschiedenis der laatste 13, 14 jaar heeft toch waarlijk wel bewezen, dat zij doen, wat zij zeggen.

Hoe het Roode Schrikbewind van 1918—1922 heeft huisgehouden, weet men uit de beste, d.i. de meest ondubbelzinnige bronnen. Natuurlijk ging de strijd toen hoofdzakelijk tegen de Grieksch-Orthodoxe Kerk. Deze was de machtigste, omvatte circa 70% der bevolking en moest dus in de eerste plaats worden geknakt. Met de dissenters moest eenige voorzichtigheid in acht worden genomen daar men nooit kon weten, hoe dé worsteling zich zou ontwikkelen en ook, omdat zoowel Protestanten als R. Katholieken en Joden connecties hadden met het buitenland, waarmede rekening moest worden gehouden. Doch zelfs met inachtneming van die tactiek waren de resultaten nog niet zoo overwel-

Sluiten