Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een volk een of ander mechanisme gevonden heeft om een omkeering in de werktuigen te weeg te brengen, hebben wij dit niet overgenomen, ook al vinden we 't eigenlijk onaangenaam?

Moeten wij nu het Sovjet-recept verwerpen, omdat het socialistisch is? Het eigenlijke, waar 't op aankomt, is tot eiken prijs de machtige te blijven." Moet men zich ten slotte wel verwonderen over deze beweringen? In het Amerikaansche hyper-kapitalisme en het communisme van het groote Rusland, fatsoeneert daar de macht van de machine de zielen niet een beetje in eenzelfden vorm, hen onderwerpende aan even strenge regels, die strekken moeten om een wanhopige gelijkheid te weeg te brengen in t leven, een socialisatie van de gedachte, van het gevoel en van de levenswijze?

Een Amerikaan zeide tot mij na een reis door het land der Sovjets: „Ik heb niets gevonden op de aarde, weermee Moskou te vergelijken is dan New-York."

Eindelijk, derde erfenis van het Marxisme om den communistischen ijver, den lust tot strijd en verdediging er in te houden. Zonder twijfel, iedere lust tot reactie is in Rusland verdwenen door de bekende verschrikkelijke maatregelen; er is geen plaats meer voor klassenstrijd, dat levensterkend middel in deze onmetelijke gecollectiveerde kazerne. Dus zoekt men in 't uitwendige den vijand tegen wien het vecht-instinct zich richten kan. De heerschers in Rusland houden niet op (te goeder trouw of niet, dat doet er niet toe) de vrees voor een inval van buiten tegen de Sovjets in te prenten.

Sluiten