Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de arbeider, verbonden aan de communistische partij, de bevoorrechten;

de arbeider van de groote massa der rechtloozen;

eindelijk de arbeider in de concentratiekampen.

Wat deze laatste categorie betreft, zal men misschien zeggen, dat zij niet bij dit onderwerp behooren, want als men den toestand van den Zwitserschen arbeider bestudeert, moet men niet gaan spreken over het regime dat heerscht in de strafgevangenissen. Maar in Sovjet-Rusland heeft het systeem van de gevangenis-kampen zulke proporties aangenomen, dat men er wel een methode van het ten nutte maken van handwerk in moet zien.

Laat ons beginnen met het Rusland van vóór de Revolutie. Het is juist, te herinneren dat het gouvernement en de patroons pogingen hebben aangewend om de bestaansvoorwaarden van den werkman te verbeteren. Talrijke speciale werken zijn geschapen en geldelijk gesteund, zooals scholen, ziekenhuizen, hospitalen, bewaarplaatsen voor kinderen, huisvestingen voor werklieden enz. Alexander IQ stelde met name een corps inspecteurs op den arbeid in, belast met het bewaken der fabrieken, het verdedigen van de belangen der werklieden en het verhinderen, dat zij geëxploiteerd werden. Nicolaas H stelde een arbeidswetgeving in „die men beschouwen moet als een der meest geavanceerde van die eeuw."

Wat vinden we tegenover deze situatie, die van dag tot dag verbeterd werd, in de SovjetRepubliek nadat de revolutie een einde heeft gemaakt aan de pogingen van Gouvernement en patronaat?

Allereerst de voornaamste klasse, die der werklieden die opgenomen zijn in de communistische partij. Hun toestand kan benijdenswaardig genoemd worden, zooals we straks reeds zeiden. Zij leven op een manier, die weelderig schijnt, niet in absoluten zin, maar in ver-

Sluiten