Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelijking met de paria's, die niet tot de partij behooren. Voedsel en kleeding zijn voldoende; hun woningtoestanden zijn beter, hoewel ook voor hen de woningruimte heel gering is en ze ook verplicht zijn tot een samenwonen met allerlei elementen, zooals dat ons ondragelijk toeschijnen zou. Hun lot is strikte gehoorzaamheid aan de partij, onderworpen instrument te .zijn in de handen van hun leiders, die te allen tijde hen kunnen bevelen van woonplaats en van beroep te veranderen en het vaak doen ook.

Laat ons maar niet van hun werk spreken. Het zwaarste van de taak is niet Voor hen. Overigens neemt het politieke werk veel van hun tijd en laat hen zelfs niet vrij buiten de eigenlijke werkuren. De arbeider moet een massa vergaderingen bijwonen, waar men tot in het oneindige redeneert. Talrijk zijn de klachten, die men vindt in de Sovjet-bladen over die vergaderingen, waarvan de nutteloosheid menigen strijdlustige verveelt. Evenwel wegblijven van zoo'n vergadering beteekent binnenkort uit de partij gezet worden en dus teruggezet worden tot den rang van gewoon werkman.

Is deze gewone werkman werkelijk zoo ongelukkig als men onophoudelijk beweert? Is het waar, dat zijn bestaansvoorwaarden zoo pijnlijk zijn? Is het waar, dat zijn voeding onvoldoende is, dat hij zich niet kleeden kan en ternauwernood behoorlijk wonen kan?

Is het waar, dat zijn werkgever recht heeft om hem te zenden naar elke plaats, die hem goeddunkt, hem tegen zgn wil van zijn gezin te scheiden? Is het waar ten slotte, dat de Russische arbeider staat onder het regime van gedwongen arbeid? Op al deze vragen is men wel gedwongen te antwoorden: ja, het is waar.

Het belangrijkste probleem is, zonder tegenspraak, dat van den gedwongen arbeid. Deze woorden wekken bij ons niet de idéé van een kastijding opgelegd alleen na tusschenkomst van den heelen rechterlijken toestel. Maar dat het

Sluiten