Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zondheid, de vuilheid van en het gebrek aan woningen, waarin de afgrijselijk opeengehoopte arbeiders moeten wonen.

Als de toestand van den zoogenaamd vrijen arbeid zoo weinig benijdbaar is, hoe zal dan het lot zijn van de ongelukkigen, die opgesloten zijn in de concentratie-kampen? De Sovjet-pers is zuinig met zijn berichten over deze zaak, maar. wij hebben getuigenissen, onder eede afgelegd door de, wel zeldzame, gelukkigen, die ontsnapt zijn. De getuigenissen zijn zoo gelijkluidend, dat ze geen twijfel omtrent de waarheid overlaten.

De concentratiekampen zijn strafinstellingen, die zoo'n hooge vlucht genomen hebben, dat men recht heeft om ze te beschouwen als een gemakkelijk middel om de post arbeidsloon niet meer te tellen bij de berekening van den kostprijs. Dikwijls voor een kleinigheid, nog vaker zonder eenige klaarblijkelijke reden, onder de vage beschuldiging van kwade contra-revolutionnaire praktijken zijn mannen, vróuwen en zelfs kinderen uit hun omgeving gerukt, wegevoerd en verplicht tot den zwaarsten arbeid, in een klimaat van buitengewone gestrengheid. Het meest bekende van deze kampen is dat van de eilanden Solovki, in de Witte Zee, maar het is lang het eenige niet Hun taak is boomen te vellen, ze schillen, zagen, vervoeren eh ze laden in Europeesche schepen, die ze goedkoop van de Sovjet koopen. Ieder veroordeelde heeft dagelijks een bepaalde taak af te maken, maar die is zoo zwaar, dat hij er niet mee klaar komt, zelfs niet met 14 uren werken. Het voedsel is vaak bedorven en onvoldoende. Ook brengen allerlei ziekten vaak groote verwoestingen aan in de gelederen van deze ongelukkigen. Zij worden bewaakt door tchékisten, die niet nalaten lichamelijke straffen en folteringen op hen toe te passen zonder vorm van proces.

In den winter gebeurt het dat men ze bij wijze van straf blootstelt aan de kou en wij hebben moeite om ons voor te stellen, hoe

Sluiten