Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heid; wat wij te voren gezegd hebben is voldoende om te illustreeren hoe het daarmee in de Sovjet-Republiek staat. Laat ons liever een paar woorden zeggen over de vrijheid van denken.

Dat zal ons gelegenheid geven om op den toestand der intellectueelen te wijzen, waaraan wij bij gebrek aan tijd geen afzonderlijk hoofdstuk hebben gewijd.

Het is duidelijk, dat een regime van dictatuur, gesteund door geweld, geen tegenspraak kan dulden. Vrijheid van politieke meeningen is dus uitgesloten, evenals vrijheid van drukpers. Maar het Bolsjewisme bestrijkt het gansche terrein des levens, overal wil het zijn dogma's in practijk brengen. Dus niet alleen in de politiek, maar op geen enkel terrein kan het tegenspraak dulden. Meer nog, zelfs neutraliteit is niet voldoende. Ieder middel is goed, om het regime te verdedigen en de hulp der intellectueelen is niet te verachten. Willen zij dus eenige activiteit aan den dag leggen, dan moet het zijn ten gunste van het regime.

Men kan zich het lot der intellectueelen in Sovjet-Rusland voorstellen. Zonder van hun materieele ellende te spreken, die de ellende is van 't gansche volk, want de intellectueel heeft geen enkel voorrecht, integendeel, is de moreele ellende juist een hinderpaal om iets van eenige waarde voort te brengen. Treffend is de toestand in 't universitair onderwijs, dat geheel afhangt van de communistische partij.

Op 71 universiteiten zijn 30 rectoren communist en 122 communisten lid van een directorium, tegen 133 die niet bij de partij zijn ingeschreven; en toch zijn er slechts 4,6 % van da professoren communist.

Zelfs in de literatuur wordt geen spoor van onafhankelijkheid geduld; ook de litteratuur moet dienen om het regime in stand te houden.

e. Minimum van economische welvaart. Er is geen plaats om lang bij dit punt stil te staan. Zonder twijfel kan men zich tevreden stellen

Sluiten