Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vruchten moeten worden geplukt van het verlossingswerk van Christus."

Daarom mag de Kerk haar geestelijke roeping niet losmaken van de sociale vraagstukken. En

heeft zij, bijv. in het probleem van den arbeid, steeds haar stem te verheffen ten gunste van de minderbedeelden, van de economisch-zwakkeren, van hen die soms als een verlengstuk van de machine worden beschouwd. In 1903 schreef Ds. J. C. Sikkel reeds: „Het hardste in den gemeenschappelijken arbeid is, voor wie zich waarlijk mensch weet...., een zoodanige toestand, waarin gebrek aan menschenliefde een mensch slechts een werktuig, een gehuurde werkkracht rekent, die niet zijn eigen, maar anderer werk doet...." Zeker, die woorden hebben ons iets te zeggen. En als de wereld thans gegeeseld wordt met het bolsjewisme, dan ligt het voor een groot deel óók aan een Christendom, dat wel solidariteit predikte doch de consequenties niet aandorst in de practijk; wél de oneindige waarde der menschelijke ziel poneerde, ook de gelijkheid van al Gods creaturen, doch in de maatschappelijke verhoudingen deze schoone beginselen niet voldoende tot hun recht het komen.

„Het is kinderachtig om te verzwijgen wat in het oog springt," zoo las ik onlangs in een Fransch blad. „Men moet thans wel inzien dat het communisme (naast veel negatiefs K.) ook een positief element in zich sluit, n.1. de gedachte van een economische samenleving, waarvan de sociale strekking wijst in de richting eener gestadige verbetering van de levens-, voorwaarden der breede volkslagen. Dat positieve element is ontleend aan het Christendom, en als het thans meer tot z'n recht komt door middel van 'n atheïstisch communisme, dan moet de oorzaak daarvan gezocht worden in 'n verzuim. van 't historisch geworden Christendom, dat zich weinig of niets aantrok van de economische ontwikkeling der moderne tijden en geen oplossing had voor de ingewikkelde

Sluiten