Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voedingsmiddel, dat dezen ongelukkigen is overgebleven.

Honderdduizenden hebben niet eens zulk voedsel, maar verhongeren letterlijk met vrouw en kind. Katten en honden, om van vee maar niet te spreken, zijn in de leeg geveegde dorpen niet meer te vinden. Het aas van doode dieren, wordt hongerig verslonden. Darmvergiftiging en dood zijn daarvan de onvermijdelijke gevolgen.

24-4-1933.

„Waarde, geachte oom!

Bij het begin van mijn schrijven, deel ik U mede, dat dit mijn tweede brief is, dien ik aan U schrijf. Hoewel onbekend, ken ik U toch in den Heere. Het is mij dezer dagen gebleken, dat ik geen juist adres had. En dit adres, waaraan ik nu dit schrijven zenden wil, kregen we van onze buurvrouw. Ik kom tot U met het ten hemel schreiende bericht: Hongersnood! Voor ik verder schrijf, maak ik U bekend, wie we zijn:

Beiden, mijn man en ik en ook onze kinderen zijn tot nu toe nog bewaard gebleven in het geloof aan den hemelschen Vader. De geheele familie is geloovig evangelisch. Ik zal U kort alle ellende per brief voor oogen stellen en den eindenloozen jammer, waarin we dag aan dag verkeeren, terwijl we op geenerlei wijze den hongerdood ontkomen kunnen. De nood in ons gezin is in de laatste 3 weken tot 100 °/o gestegen. Ik zal U nu alles meedeelen, wat ons in die ten hemelschreiende ellende gebracht heeft. Onze ouders bijna 70 jaar, zijn beiden voor 3 jaar verbannen, twee van mijn broers 5 jaar. O God, wij zelf zijn hulpeloos en van alle middelen beroofd. Onze handen zijn voor altijd gebonden. O God, laat ons niet tevergeefs weenen, binnenkort is alles voorbij.

We hebben niet meer ieder ons eigen bed, waar we ons hoofd op kunnen neerleggen. We slapen met z'n vieren in één bed, mijn man slaapt op een tafel. Maar dat kunnen we allemaal vergeten, dat doet ons geen pijn. O God, honger doet zoo'n pijn. We hebben vijf volle

Sluiten