Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lektieven in den graanbouw. De zorgen der kollektieven golden alleen den graanbouw.

Zooals in 1929 den individueelen boer, den koelak, zoo kwelde men nu de kollektieven met graanleveringen, slechts met dit onderscheid, dat men hier methodisch te werk kon gaan. Het te bezaaien oppervlak was geboekt. Er werd nu uit een of ander rijp staand tarweveld één vierkante meter gesneden en gedorscht. Daarnaar werd de oogst, die het geheele tarweveld zou geven, vastgesteld. Daarvan ging voor zaad en eigen gebruik af, de rest kreeg de Staat.

Dan riepen de kollektieven elkander tot gemeenschapshulp op en de oogst begon. Van 6 uur 's morgens tot 9 uur 's avonds arbeidde men op het veld en daarna begonnen de algemeene vergaderingen. Wegblijven was uitgesloten. Wie het waagde werd een koelakken flikflooier, genoemd, d.w.z. hij remde den socialistischen opbouw, volgde den koelak na, en bracht daardoor zijn bestaan in gevaar.

Zoo zaten de boeren 's avonds moe en slaapdronken in de zaal van de „Roten Ecke" en stemden voor onderlinge concurrentie, planvolvoering enz.

Al deze besluiten leidden ertoe, dat het koren direct van de doreclimachine naar het station in de opslag- en verzendlokalen gereden werd. Wij hadden al een maand gedorscht en nog geen korrel op den graanzolder.

Op de velden waren bijna geen garven meer. Toen kozen wij 3 mannen als gedelegeerden en stuurden ze naar het bestuur der kollektieven. De machine stond intusschen stil ondanks den onderlingen wedstrijd. Wij wilden weten, wanneer men den ,.payok", de portie voor eigen gebruik, verdeelen zou.

Na ongeveer 2 uur kwamen de Voorzitter van het kollektief en zijn plaatsvervanger op een sjees aanstuiven.

De Voorzitter, een gewezen Roodarmist, 23 jaar oud; de plaatsvervanger een dorpsproletariër, ook nog erg jong — beiden kandidaat der W.K.P.B. en door naar het Noorden verbannen koelakken opgevoed

Sluiten