Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezin telt tien personen. Moet ik dan morgen reeds beginnen honger te lijden?"

„Hoeveel wil je dan geven?" brulde een der communisten weer.

„Niets wil ik afgeven, omdat ik voor mijn gezin niet genoeg heb." De zorg voor zijn gezin had den anders zoo bezadigden man dol gemaakt. Hij had het gewaagd, een man van de partij tegen te spreken.

Woedend was de eene gevolmachtigde opgesprongen en heel dicht bij den wanhopigen dooven man gekomen. Hij schreeuwde hem in 't oor: Je zult nu in plaats van 30 pud 50 pud leveren en wel vóór morgenavond 6 uur; en heb je die 50 pud dan niet geleverd, dan zal de G.P.Oe je nog morgenavond halen. Je bent een kwaadwillige, een koelakken-flikflooier!" :

De daaropvolgende dagen werden de Duitsche inboedels naar de stad gebracht voor den verkoop. Het laatste stuk werd verkocht en daarvoor graan aangekocht „Men wil weer uit 't land jagen," was het eenige, wat men nog fluisterende sprak.

De angst voor het Noorden hielp de menschen om de opgevorderde granen bijeen te brengen. De boeren leden zelf honger en gaven hun brood aan den Staat

Massaverbanning van 1931. Onze vlucht

In 't laatst van Maart 1931. kwamen weer arrestaties voor. In één nacht werden zij door de beroemde G.P.Oe. in de gansche streek, in geheel Oekraïne uitgevoerd. In mijn geboortedorp alleen werden toen 5 mannen gevangen genomen. Deze arrestaties werden gevolgd door een nieuwe belasting op 't graan. Deze was overigens slechts een middel om tot het doel te komen. Men wist echter in R.V.K. zeer goed, dat veel menschen zich voedden met voederbieten en dergelijke. Ondanks dat was deze belasting stellig dubbel zoo hoog als in Februari.

De gebruikelijke plagerijen begonnen. Vroeg in den morgen stond de wagen van de G.P.Oe reeds voor het gebouw der Kollektief-atimmistratie. Angstig keek men hem na, toen hij

Sluiten