Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaan. Het zou haar man daar immers goed gaan. Op gelijke wijze heeft men al de vrouwen behandeld, wier mannen in Maart gevangen waren gezet.

Tien dagen later werden alle familiën, wier vaders gevangen waren, naar 't Noorden naar Tscheljabinsk verbannen. Zooals zij van den arbeid op 't veld kwamen, zoo werden zij met haar verzwakte, half verhongerde vaders, die men uit de gevangenis gehaald had, in goederenwagens geladen en weggevoerd. In Tscheljabinsk moesten zij in de mijnen en op de steenfabrieken werken. Velen zijn vandaar gevlucht, velen verhongerd, aan typhus gestorven of in de mijnen verongelukt. De familie van nüjn tante en die van een oom leven op 't oogenblik nog daar. Mijn tante — een vijftigjarige zieke vrouw — moet kolen laden. De meisjes werken op de steenfabrieken.

Teneinde ook niet naar 't Noorden verbannen te worden, vluchtten wij.

Onze vlucht.

's Nachts werden alle uitgangen van het dorp door Komsomolzen bewaakt We zouden slechte met leege handen het vaderland kunnen verlaten, met koffers en pakken zou men ons niet doorgelaten hebben. Vluchten moesten we, indien we niet naar 't Noorden wilden gevoerd en voor altijd van onzen vader gescheiden worden.

Mijn broeder ging dus naar 't administratiekantoor en verzocht om een wagen, om meubels en huisraad in de stad te gaan verkoopen. Hij zou dan voor het ontvangen geld graan koopen en aan den Staat leveren. (Voor dit doel kon men in de Kollektieven altijd een wagen krijgen). Wij laadden dus achter gesloten deuren inplaats van meubels de allernoodzakelijkste levensbehoeften op den wagen, legden daar gras over heen en daarover wat beddegoed Zoo zouden we ten minste onze kleeren en ons beddegoed redden.

Denzelfden dag nog bracht ik mijn moeder naar 't station. Ik zelf keerde weer terug.

Sluiten