Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijden der Gemeenteleden zelden bericht ontvangen. Er zijn in Rusland bijvoorbeeld eenvoudige „Kruisdragers", boeren, die in heiligen eenvoud naar het Woord der Schrift het Kruis óp zich nemen en daarom een kruis op een zichtbare plaats dragen. Zij hebben dit kruis niet afgelegd, in weerwil van alle bevelen. Ja, ze zijn daarvoor in den dood gegaan. Maar wij weten niet, hoe zij geleden hebben, hoe ze gestorven zijn, ofschoon dit alles heerlijk is geweest. Wanneer evenwel de Metropoliet Benjamin van Petersburg zijn leven eindigt met het woord van Chrysostomus: „Geloofd zij God voor alles", is dit bewaard gebleven. En we weten niet alleen, dat hij om der wille van zijn geloof en zijn ambt is gestorven, maar ook hoe hij gestorven is. Daarom zal men het kunnen begrijpen, dat er in de volgende mededeelingen bijna steeds over het lijden der Dienaren der Kerk sprake is. Het zijn voorbeelden uit de ongetelde schare dergenen, die om hun ambt en hun geloof in den dood zijn gegaan. Zou men het lijden van allen, die in Rusland om de zaak van het geloof den doodsweg betreden hebben, willen beschrijven — „de wereld zou de boeken, die te schrijven zouden zijn, niet kunnen bevatten" (Joh. 21 : 25). Want zóó groot is het getal der martelaren. Zoo komen wij tot de beschrijving der

Martelaars-geschiedenissen van Dienaren der Orthodoxe Russische Kerk.

Wie een priester is in Rusland, is een man zonder rechten. Officieel heet het: hij is van zijn stemrecht vervallen. Dit beteekent voor hem en de zijnen het allerbitterste. De van rechten beroofde heeft geen recht op de broodkaart, waardoor alleen toch het mogelijk is, brood en andere eetwaren tegen bereikbare prijzen te bekomen. Hij moet daarom hongeren en is op aalmoezen aangewezen. De van rechten beroofde heeft met zijn familie geen aanspraak op medische hulp. Particuliere ziekenhuizen zijn er niet, en de staats-zieken-inrichtingen hemen den van rechten beroofde niet op. De

Sluiten