Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik begreep ook, dat wij intellectueelen „als klasse" uitgeroeid zouden worden. Van de 10.000 gevangenen bestond de helft uit professors, ingenieurs en dokters. Deze massa intellectueelen verbannen naar de moerassen in de poolstreken en te weten, dat zij geen fout of misdaad begaan hebben, maar dat er niettemin geen hoop meer is voor hen, die het verstand en de cultuur der natie zijn.... Neen.... Ik zal niet behooren onder hen, die zich stom en onderworpen zullen laten afslachten.

Van dat oogenblik af hadden mijn man en ik slechts één gedachte — vluchten, de vrijheid zien te krijgen voor ons en ons kind, en deze vrijheid te betalen door ons met alle krachten te wijden aan het bekend maken der waarheid omtrent ons ongelukkige land

Zoo leven er velen in Sovjet-Rusland De gevangenis en het verbanningsoord is een zoo algemeen verschijnsel in 't leven van iedereen, dat men volle recht heeft, om met den volksmond te zeggen: „Wie niet gevangen gezeten heeft, is 't nog te wachten."

Er zijn oogenblikken in het leven van iederen Sovjet-burger, waarin het leven zijn normalen -loop schijnt te hebben: waarin de boer het (men kan niet meer zeggen zijn) land bebouwt, waarin de arbeider werkt in de fabriek en de specialist aan zjjn intellectueele taak. Er zijn oogenblikken, waarin iedereen een zekere voldoening kan vinden in zijn arbeid, waarin het leven beschenen wordt door het enthousiasme van het succes, want het land boe het ook lijdt, leeft met energie, maar.... ieders leven is in de hand van het gouvernement. Men heeft zijn levensbestaan zoolang men als nuttig beschouwd wordt; in 't tegenovergestelde geval ontziet de G.P.Oe zich niet om te „liquideeren", wie het ook zij.

Gedurende al de 17 jaren van de revolutie hoort het Russische volk spreken van den socialistischen heilstaat en ondervindt in werkelijkheid, dat vrijheid gelijkheid en broederschap slechts oude verhaaltjes zijn, oude liederen van meer dan honderd jaar geleden, die

Sluiten