Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sommige zich verheugen in merkbare voordeden boven andere voor zoover betreft de voedselvoorziening.

Ik ben bang dat de jeugd in de U.S.S.R. gek zou staan te kijken als iemand haar vertelde, dat socialisme in de eerste plaats beteekent: „vraag naar gelijkheid".

De praktijk der Sovjets heeft haar heel wat anders geleerd. Ik blijf denken aan de jeugd, omdat zij moet geven de intellectueelen der toekomst.

Wjj oudere generatie sterven spoedig uit. Niet velen van ons halen meer dan 50 en er zijn nog slechts weinigen in Rusland die daar boven zijn.

Ik werd daar als een oude vrouw beschouwd, en niet voordat ik buitenslands was, ontdekte ik, dat het leven voor mij nog niet geheel voorbij is.

Niemand voelt ooit dat mj genoeg gegeten heeft, of nog fit en energiek is.

Niemand ontvangt op zijn rantsoenkaart per jaar meer dan 1 paar laarzen, 2 paar sokken of kousen, 2 hemden, 2 paar pantalons, 2 zakdoeken, een stel kleeding, een hoed en een paar overschoenen.

Met ontvangen bedoel ik koopen in de cooperatieve winkels, waar de prijzen betrekkelijk laag zijn: b.v. een paar laarzen kost ongeveer 20 roebels, ± 25 gulden.

Bedenk dat het doorsnee salaris is: 120—150 roebels per maand.

In de Gouvernementswinkels kost alles dubbel zooveel, als er onverhoopt nog iets te koopen valt, — en de vrije markt viermaal. En het zijn slechts gelukkige uitzonderingen, wanneer men alles verkrijgt, wat op de rantsoenkaarten wordt toegestaan.

In Leningrad heeft ieder burger recht op 9 M*. vloeroppervlakte en in Moskou op 6 M".

Het schoonste wat iemand zich denkt is een eigen kamer te hebben. Man en vrouw hebben slechts recht op één kamer en hunne kinderen onder de~ 13 jaar moeten die met hen deelen. Maar vaak is liet onmogelijk onderdak te kr'jgen voor oudere kinderen en dan hebben zij in dezelfde kamer met hun ouders te snnen.

Sluiten