Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ogpu het regime in de kampen te veranderen, daar de roep over de wreedheid tot buiten de grenzen was gekomen; tegelijkertijd werd de naam eveneens veranderd en in plaats van de woorden „voor speciale bestemming'' werden ee nu genoemd: „Kampen voor arbeid en verbetering".

Ik kwam er na de eerste periode, maar ik moet daarvan spreken omdat de tweede periode er de duidelijke sporen van droeg. ..Levensvoorwaarden in Solovetsk tot Mei 1930".

Ik werd naar het kamp gebracht 2 Mei 1931, dat is een jaar na de reformatie. De meeste gevangenen echter waren personen die het regime „voor speciale bestemming'' hadden meegemaakt en hunne onopgesmukte en vreeselijke verhalen bevestigden de ontzettende werkelijkheid van het verleden Afgezien hiervan, hadden de kampambtenaren en speciaal de bewakers nog geen tijd gevonden om hunne karakters te veranderen.

Hunne aanmerkingen en snauwen en zelfs hunne gewone taal met speciale woorden doorspekt, waren een levend bewijs voor de periode van uitroeiing der gevangenen. Nieuws uit dien tijd bereikte slechts zelden de pers. De meest nauwkeurige beschrijving ervan wordt gegeven in de aanteekeningen van een Ogpu-ambtenaar, Kisiler geheeten, die naar het buitenland ontsnapte en ze uitgaf onder den titel: „De kampen des Doods".

Naar hij mededeelt, steeg het aantal gevangenen in dien tijd tot 660.000.

De administratie was eerst gevestigd op het eiland Solovetsk en daarna in de stad Kern.

De gevangenen waren verspreid over de Solovetsk-eilanden en over die in de Golf van Onega in de Witte Zee (de Kond-, de Popoveilanden, de Kleine eilanden en andere) en ook op het vaste land in eenzame gedeelten van het Noorden van Karelia zelfs tot aan de kust van de Noordehjke IJszee.

Da diverse onderdeden en (detachementen der Solovetsk kampen lagen verspreid van Noord tot Zuid, hemelsbreed genomen ongeveer van 63° N.B. tot 69° N.B.

Sluiten